ఈ దీపం చూస్తే మీ కర్మలన్నీ తొలగిపోతాయి

ప్రతీ ఏటా కార్తీక పౌర్ణమికి ఆ మహా దీపాన్ని ఎందుకు వెలిగిస్తారు? దీని వెనుక మన అహంకారానికి ఒక గుణపాఠం నేర్పే పెద్ద కథ ఉంది.

ఒకప్పుడు సృష్టికర్త బ్రహ్మకు, స్థితికారుడైన విష్ణువుకు “మనలో ఎవరు గొప్ప?” అనే వాదన మొదలైంది. అది పెరిగి పెద్దదై లోకాలన్నీ గందరగోళంలో పడిపోతున్నప్పుడు, వారిద్దరి మధ్య భూమి నుండి ఆకాశం వరకు ఒక భారీ జ్యోతి స్తంభం ప్రత్యక్షమైంది. దానికి మొదలు లేదు, చివర లేదు.

అప్పుడు ఆకాశవాణి పలికింది, “మీలో ఎవరైతే ఈ జ్యోతి యొక్క అంచుని, మొదలుని గానీ చివరని గానీ కనుక్కుంటారో, వాళ్లే గొప్పవారు” అని.

వెంటనే, విష్ణుమూర్తి వరాహ రూపం ధరించి, దాని మూలాన్ని వెతకడానికి పాతాళంలోకి వెళ్ళాడు. బ్రహ్మదేవుడు హంస రూపంలో దాని శిఖరాన్ని చూడటానికి ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయాడు. యుగాలు గడిచిపోయాయి. విష్ణువు ఎంత వెతికినా మూలాన్ని కనుక్కోలేక, తన ఓటమిని ఒప్పుకొని వెనక్కి వచ్చాడు.

కానీ బ్రహ్మ, పైకి వెళ్తున్న దారిలో కింద పడుతున్న ఒక మొగలి పువ్వును చూశాడు. ఆ పువ్వుని అడిగితే, “నేను కొన్ని వేల ఏళ్లుగా ఈ జ్యోతి శిఖరం పైనుండి కిందకు పడుతున్నాను” అని చెప్పింది. వెంటనే బ్రహ్మకు ఒక అబద్ధం చెప్పాలనే ఆలోచన వచ్చింది. “నేను శిఖరాన్ని చూశానని నువ్వు సాక్ష్యం చెబితే నీకు గొప్ప స్థానం కల్పిస్తాను” అని ఆ పువ్వుకు ఆశ చూపాడు.

ఇద్దరూ కిందకి వచ్చి, బ్రహ్మ తాను శిఖరం చూశానని, ఈ మొగలి పువ్వే సాక్ష్యమని అబద్ధం చెప్పాడు. ఆ క్షణంలో, ఆ జ్యోతి స్తంభం నుండి పరమశివుడు భయంకరమైన రూపంలో బయటకు వచ్చాడు. నిజం చెప్పిన విష్ణువును మెచ్చుకుని, తనతో సమానంగా గౌరవించాడు. అబద్ధం చెప్పిన బ్రహ్మకు భూలోకంలో పూజలు లేకుండా శపించాడు. అందుకు సాక్ష్యం చెప్పిన మొగలి పువ్వును తన పూజకు పనికిరాకుండా చేశాడు.

అప్పుడు బ్రహ్మవిష్ణువులు తమ తప్పు తెలుసుకుని, శివుడిని శాంతించమని వేడుకున్నారు. వారి ప్రార్థనలకు కరిగిన శివుడు, “ఈ జ్యోతి స్తంభం, ఈ అరుణాచలం అనే కొండ రూపంలో ఇక్కడే శాశ్వతంగా నిలిచి ఉంటుంది. ప్రతి ఏటా కార్తీక పౌర్ణమి నాడు, ఈ కొండపై నేను మహా దీప రూపంలో దర్శనమిస్తాను. ఈ జ్యోతిని చూసిన వారి అహంకారం, పాపాలు నశిస్తాయని” వరం ఇచ్చాడు. ఆనాటి నుండి, ఆ మాటకు ప్రతీకగా ఈ మహా దీపోత్సవం జరుగుతోంది.